Ophelia; Midnight Bell

 

The woman is waiting, in nightmares. The man is gone. He did not come back. Woman staring at the glass. To the light that has been left behind the windows for the past months. Does not see other windows. Other lights. And he does not see a shadow staring at the glass, at the lamp that illuminates the woman’s window. sometimes. Woman is staring at nothing and shadowing at woman.

The shadow in the darkness and in silence, holding a cigarette, looks at the cigarette between the woman’s fingers. He sees the cigarette smoke that sometimes disappears from the woman’s face. And he sees a woman cutting her long hair close to the corners at night behind a window light. And sees the woman’s tears. The shadow does not get tired of watching. Out of silence.

The shadow gets closer. The woman is not calm. He walks constantly. behind the window. She cries constantly. behind the window. The shadow is getting closer. The woman sees the movement of the shadow and passes by.

The woman has turned gray in her halo of sorrow. The frightened man approached the woman. The woman sees the shadow moment and goes back to the steps. This side to the other side of the window.

The woman fell asleep behind the window. The man distances himself from his fearfulness and extends his hand slightly towards the woman. He restores his hand and his shadow. The woman who opens her eyes smells an unfamiliar smell. He lights a cigarette. Is walking. She cries and falls asleep again.

The shadow is approaching again. Closer than the night before. Rapid blood flow pulses throughout. It brings the fingers closer and catches the wetness of the female cheeks. It smells wet on the fingers. Fearful is the man who speaks.

– Living in the vacuum you drew.

The woman’s face, twisted to her left shoulder, shakes and becomes more curved. The man and his fear in words are still.

– I saw you in silence at night. I saw you with long hair and short hair. You saw that you were going from the unknown to the unknown. behind the window.

The woman behind her eyelids sees a shadow going back and forth behind the window. The shadow stays with the woman until she wakes up. To get wet afterwards from the eyelids. That did not drown the woman.

The woman opens her eyes to the shadow. The man is asleep. The woman remembers the unfamiliar smell.

– I heard the sound of your feet sometimes. There was no one to roll my eyes at.

The woman looks at the man’s wet fingers. He brings his face close to his fingers and smells himself.

– I still know. I go behind the window to the unknown and return to me. How did you get out of the shadows?

The man holds the woman’s fingers between his fingers. It smells.

– You are settling down. Like the pains of wine.

The man’s eyes are still closed. He opens his eyes. The woman takes a little distance.

– Peace be upon you. in peace.

The man lights a cigarette on the woman’s lips and takes his cigarette from the woman’s cigarette fire.

– This ruin celebration. With your shadow lines.

The woman opens and closes her eyelids on the cigarette smoke.

– Celebration of destruction! Celebration of destruction! I saw your shadow sometimes. Or cigarette smoke behind closed windows.

The man moves towards the woman. He returns as if he has given up. He turns and puts his eyes on the woman.

Night is a restless orbit of temptation.

Reads a piece of female poetry. The woman continues the poem.

– … from the shining window. The night is a repetition of the sound of chains behind my silent window.

The man is sitting on a chair with eyes following the woman’s footsteps. The woman stands behind the man. He pauses. His gaze reaches the always-off window. They walk behind the window. Returns. She sits on the floor next to the man.

– Real life does not bore me.

And puts her head on the man’s feet. The man repeats the woman’s sentence several times. He sighs and repeats. He sighs.

– I have to light a cigarette.

The woman’s face, which is on the man’s legs, hears the rapid flow of blood in the man. The woman puts the man’s fingers close to his mouth and lights a cigarette. The man is still repeating.

– Real life does not bore me. Remember flight is a dead bird.

The woman gets up. She walks in front of the man. The man does not see him. Remaining in the female sentence. The woman walks and takes the man’s cigarette with her this way and that. The man whispers.

…Das wirkliche Leben macht mich nicht müde –

The woman stands behind the man. He looks at the blackout of the window in front of him and returns to the man a little later. The man whispers in the shadow of the woman.

– The end of the world is a sad song … Light becomes a woman from whom my share is to unite with her shadow in darkness.

The woman bends over and squats in the man’s shadow. She whispers to the man.

– My share of her is to unite with her shadow in the dark.

They also sleep in the shade. When they open their eyes, it is autumn. The man sings in the woman’s eyes.

– I cried with you in clear solitude for the sake of the living.

The woman has forgotten time. And the window. Fear rises. He goes to the window. The window is still off. He does not know how many days and nights he passed through the window. She does not know how many days and nights she slept in the shadow of a man. It opens the eyes. He remembers the shadow of a man, and sleeps in the shadow of a man. He thinks he has a fresh taste of shadow. It tastes like sweet. Similar to fun. Like a dream. A fresh taste that is none of these. Turns to the man.

– I have to light a cigarette.

The man kept the cigarette lit for the woman.

– I look at you in the middle of the night in a cruel waiting place.

The woman takes the cigarette from the man’s fingers. The man gets up from his chair. The woman sits on the man’s chair.

– There are days that are full of holes.

The man walks on the line of fading circles around the woman. The woman’s cradle shakes and moves closer and closer. The woman sings a sad song.

– The day is full of black holes and I walk on water.

The man reached the window. He stands where he saw the woman through his own window. He looks where he has seen the woman’s night and day. To the closed window. A window in complete resemblance to its own window. Returns. He looks at the woman. The woman’s voice drowns out the woman.

– I have to hit the water.

And a bouquet of flowers lies on the water in his arms. The man approaches slowly. Water gently takes the woman in and with her. The man kneels to watch.

– Because you’s beautiful.

The woman falls asleep quietly and the man slowly falls asleep in the woman’s melancholy.

– Is it a temptation to sleep or wake up here at your party?

The man goes with the woman and with the water. Calm and enchanted. The woman goes to sleep and in the water. Calm and enchanted.

 

Writer || Andisheh

اوفلیا؛ ناقوس نیم‌شب

زن به انتظار نشسته، در خواب‌هایی که به کابوس می‌زنند تازگی. مردِ رفته می‌آید. نیامده برمی‌گردد. زن چشم چسبانده به شیشه. به چراغی که پشت پنجره‌ای خاموش مانده ماه‌های گذشته. نمی‌بیند پنجره‌های دیگر را. روشنایی‌های دیگر را. و سایه‌ای را نمی‌بیند که چشم چسبانده به شیشه، به چراغی که پنجره‌ی زن را روشن می‌کند. گاه‌گاهی. زن به هیچ خیره است و سایه به زن.

سایه در تاریکی و در سکوت، سیگار به دست، به سیگارِ میان انگشت‌های زن نگاه می‌کند. می‌بیند دودِ سیگار را که محو می‌کند گاهی صورت زن را. و می‌بیند که زن شبی پشت روشنی پنجره موهای بلندش را تا نزدیکی گوش‌ها کوتاه می‌کند. و اشک‌های زن را می‌بیند. خسته نمی‌شود سایه از تماشا. از سکوت.

سایه نزدیک‌تر می‌شود. زن آرام نیست. راه می‌رود مدام. پشت پنجره. گریه می‌کند مدام. پشت پنجره. سایه نزدیک‌تر شده. زن حرکت سایه را می‌بیند و می‌گذرد.

زن در هاله‌ی اندوهش خاکستری شده. پرهیب مرد به نزدیکی زن رسیده. زن لحظه‌ای سایه را می‌بیند و دوباره برمی‌گردد به قدم‌ها. این طرف به آن طرفِ پنجره.

زن پشت پنجره به خواب رفته. مرد از پرهیبش فاصله می‌گیرد و دستش را کمی به طرف زن می‌برد. دست را و سایه‌اش را برمی‌گرداند. زن چشم که باز می‌کند بوی ناآشنا را حس می‌کند. سیگاری روشن می‌کند. راه می‌رود. گریه می‌کند و به خواب می‌رود دوباره.

سایه نزدیک می‌شود دوباره. نزدیک‌تر از شب قبل. جریان تند خون، نبض می‌زند در تمامش. انگشت‌ها را نزدیک‌تر می‌برد و خیسیِ گونه‌های زن را می‌گیرد. خیسیِ انگشت‌ها را بو می‌کشد. پرهیب مرد است که حرف می‌زند.

– زیستن در خلأیی که تو ترسیمش کردی.

صورت زن که چرخیده به شانه‌ی چپش، تکانی می‌خورد و خمیده‌تر می‌شود. مرد و پرهیبش در کلمات‌اند هنوز.

– می‌دیدمت شب‌ها در سکوت. می‌دیدمت با موهای بلند و موهای کوتاه. می‌دیدمت که از معلوم به مجهول می‌رفتی. پشت پنجره.

زن پشت پلک‌هاش سایه‌ای را می‌بیند که پشت پنجره این طرف و آن طرف می‌رود. سایه در کنار زن مانده تا بیداری. که خیسی پس‌زده از پلک‌ها بگیرد. که زن را آب نبرد.

زن چشم باز می‌کند به سایه. مرد به خواب رفته است. زن بوی ناآشنا را به یاد می‌آورد.

– صدای پاهات رو می‌شنیدم گاهی. چشم که می‌چرخوندم نبود کسی.

زن به انگشت‌های خیس مرد نگاه می‌کند. صورتش را به انگشت‌ها نزدیک می‌کند و بوی خودش را حس می‌کند.

– معلومم هنوز. تا مجهول می‌رم پشت پنجره و برمی‌گردم به من. تو چطور از سایه رد شدی؟

مرد انگشت‌های زن را میان انگشت‌هاش می‌گیرد. بو می‌کند.

– در حال ته‌نشین شدنی تو. مثل دُردهای شراب.

چشم‌های مرد بسته‌اند هنوز. باز می‌کند چشم‌ها را. زن کمی فاصله می‌گیرد.

– در صلحم ولی. در آرامش.

مرد سیگار روی لب‌های زن را روشن می‌کند و سیگار خودش را از آتش سیگار زن می‌گیراند.

– این جشن ویرانیه. با خطوط سایه‌های تو.

زن پلک‌هاش را به روی دود سیگار باز و بسته می‌کند.

– جشنِ ویرانی! جشنِ ویرانی! سایه‌ت رو می‌دیدم گاهی. یا دود سیگارت رو پشت پنجره‌ای خاموش.

مرد به طرف زن تکان می‌خورد. انگار منصرف شده باشد برمی‌گردد. برمی‌گردد و چشم‌ها را می‌گذارد روی زن بمانند.

– شب، مدار بی‌قرار وسوسه است.

تکه‌ای از شعر زن را می‌خواند. زن شعر را ادامه می‌دهد.

– … از پیِ پنجره‌ای تابان. شب تکرار صدای زنجره است پشت پنجره‌ی خاموشم.

مرد نشسته روی صندلی با چشم‌هایی که قدم‌های زن را دنبال می‌کنند. زن پشت به مرد می‌ایستد. مکث می‌کند. ردِ نگاهش به پنجره‌ی همیشه خاموش می‌رسد. پشت پنجره قدم می‌زند. برمی‌گردد. کنار مرد روی زمین می‌نشیند.

– زندگی واقعی خسته‌م نمی‌کنه.

و سرش را روی پاهای مرد می‌گذارد. مرد جمله‌ی زن را چند بار تکرار می‌کند. آه می‌کشد و تکرار می‌کند. آه می‌کشد.

– باید سیگاری افروخت.

صورت زن که روی پاهای مرد است جریان تند خون در مرد را می‌شنود. زن انگشت‌های مرد را به دهانش نزدیک می‌کند و سیگار را افروخته‌تر می‌کند. مرد هنوز تکرار می‌کند.

– زندگی واقعی خسته‌م نمی‌کنه. پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی‌ست.

زن بلند می‌شود. راه می‌رود روبروی مرد. مرد نمی‌بیندش. مانده در جمله‌ی زن. زن راه می‌رود و سیگار مرد را با خود این طرف و آن طرف می‌برد. مرد زمزمه می‌کند.

…Das wirkliche Leben macht mich nicht müde –

زن پشت به مرد می‌ایستد. به خاموشیِ پنجره‌ی روبرو نگاه می‌کند و کمی بعد برمی‌گردد رو به مرد. مرد در سایه‌ی زن زمزمه می‌کند.

– پایان جهان، آواز اندوه‌ناکی‌ست… نور، زنی می‌شود که سهم من از او یکی شدن با سایه‌اش در تاریکی‌ست.

زن خم می‌شود و در سایه‌ی مرد چمباتمه می‌زند. با مرد زمزمه می‌کند.

– سهم من از او یکی شدن با سایه‌اش در تاریکی‌ست.

در سایه‌ی هم به خواب می‌روند. چشم که باز می‌کنند پاییز شده. مرد در چشم‌های زن می‌خواند.

– در خلوت روشن با تو گریسته‌ام برای خاطر زندگان.

زن زمان را فراموش کرده. و پنجره را. هراسان بلند می‌شود. خودش را به پنجره می‌رساند. پنجره خاموش است هنوز. نمی‌داند چند شب و روز از پنجره گذشته. نمی‌داند چند شب و روز در سایه‌ی مرد خواب بوده. چشم‌ها را بازتر می‌کند. سایه‌ی مرد، و خواب در سایه‌ی مرد را به یاد می‌آورد. فکر می‌کند طعم تازه‌ای داشته سایه. طعمی شبیه به شیرین. شبیه به لذت. شبیه به خواب. طعمی تازه که هیچ‌کدام از این‌ها نیست. به طرف مرد برمی‌گردد.

– باید سیگاری افروخت.

مرد سیگار را برای زن روشن نگه داشته.

– میان شب در مجالِ بی‌رحم انتظار، تو را می‌نگرم.

زن سیگار را از انگشت‌های مرد می‌گیرد. مرد از روی صندلی بلند می‌شود. زن می‌نشیند روی صندلی مرد.

– روزهایی هستن که پر از حفره‌ان.

مرد روی خط محو دایره‌ای دورِ زن راه می‌رود. گهواره‌ی زن را تکان می‌دهد و دور و نزدیک می‌شود. زن آهنگی محزون می‌خواند.

– روز پر از سیاه‌چاله‌ست و من روی آب راه می‌رم.

مرد به پنجره رسیده. همان جایی می‌ایستد که زن را می‌دیده از پنجره‌ی خودش. به همان جایی نگاه می‌کند که نگاه زن را دیده بوده شب‌ها و روزها. به پنجره‌ای خاموش. پنجره‌ای در شباهت کامل با پنجره‌ی خودش. برمی‌گردد. زن را نگاه می‌کند. صدای زن در زن غرق می‌شود.

باید به آب بزنم.

و دسته گلی در آغوش روی آب دراز می‌کشد. مرد آرام نزدیک می‌شود. آب زن را آرام در خود و با خود می‌برد. مرد زانو می‌زند به تماشا.

– چرا که از آنِ توست زیبایی.

زن آرام به خواب می‌رود و مرد آرام در مالیخولیای زن سِحر می‌شود.

– وسوسه‌ی خواب است یا بیداری اینجا در بزم تو؟

مرد با زن و با آب می‌رود. آرام و مسحور. زن در خواب و در آب می‌رود. آرام و مسحور.

نویسنده || اندیشه